 |
 |
 |
| środa, 01 sierpnia 2007 14:04 |
Wolność zgromadzeńZakaz Parady Równości w 2005 r. Sprawa Parady Równości była opisywana i szeroko komentowana w mediach. Dnia 10 maja 2005 r. Fundacja Równości złożyła wniosek o organizację Parady Równości, mającej być demonstracją na rzecz równości grup dyskryminowanych, szczególnie mniejszości seksualnych. Prezydent m.st. Warszawy Lech Kaczyński, zgodnie ze swoimi wcześniejszymi zapowiedziami wydał decyzję odmawiającą zezwolenia na zajęcie pasa ruchu drogowego (na podstawie Prawa o Ruchu Drogowym). W związku z powyższym, organizatorzy Parady Równości złożyli wnioski o zorganizowanie 8 wieców. Prezydent m.st. Warszawy nie zgodził się na zorganizowanie 6 z planowanych wieców. Dnia 11 czerwca 2005 r. odbyła się nielegalna Parada Równości, która stała się aktem :obywatelskiego nieposłuszeństwa". Decyzje Prezydenta m.st. Warszawy zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz przez Wojewodę Mazowieckiego, jednakże nie rozstrzygały kwestii czy doszło do naruszenia praw jednostki. Prawnicy z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka przygotowali skargę do ETPCz na naruszenie przez Polskę art. 11 (wolność zgromadzania się), 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) oraz 14 (zakaz dyskryminacji) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Skarga została złożona dnia 16 grudnia 2005 r. skarga do Trybunału została złożona 16 grudnia 2005 r. przez Fundację Równości oraz przez organizatorów 5 wieców związanych z Paradą Równości: Tomasza Bączkowskiego, Roberta Biedronia, Ingę Kostrzewę, Krzysztofa Kliszczyńskiego oraz Tomasza Szypułę. Skarżący nie wystąpili o zadośćuczynienie za poniesioną stratę, ponieważ udało im się ostatecznie zorganizować zgromadzenie, choć było ono nielegalne. Poprzez złożenie skargi chcieli podkreślić, iż żaden obywatel w demokratycznym państwie nie powinien być zmuszany w wyniku działań polityków do odwoływania sie do aktów obywatelskiego nieposłuszeństwa.
Dariusz Szwed Dariuszowi Szwedowi postawiono zarzuty przewodniczenia i organizacji nielegalnego zgromadzenia (art. 52 par 1 k.w). Był on organizatorem dwóch spontanicznych manifestacji w dniu 10 lutego 2007 r. w związku z "obroną doliny rzeki Rospudy". Manifestacje zorganizowano po tym jak wieczorem dnia poprzedzającego D. Szwed dowiedział się o nieoficjalnej wizycie przewodniczącego Komisji Europejskiej w Polsce. Pierwsza manifestacja odbyła sie na drodze wjazdowej do Ministerstwa Środowiska o godzinie 12.00 i zgromadziła około 200 osób - nie blokowała ona drogi publicznej i ruchu. Druga manifestacja odbyła się na chodniku przez Pałacem Prezydenckim i zgromadziła również ok. 200 osób. Tym razem manifestacja nie blokowała wjazdu do Pałacu. Po tej manifestacji funkcjonariusz policji spisał dane D. Szweda. Policja jednak wykazywała się profesjonalizmem dbając o spokój manifestacji i ochraniając demonstrujących. Na przesłuchaniu policja postanowiła skierować sprawę do sądu grodzkiego.
Masa Krytyczna Prawo do korzystania z wolności zgromadzeń 29 października 2009 r. Prezydent Poznania zakazał przeprowadzenia w dniu 30 października 2009 r. zgromadzenia publicznego pt. „Poznańska Masa Krytyczna”, które miało na celu wyrażenie protestu wobec dyskryminacji, w związku z Międzynarodowym Dniem Tolerancji UNESCO. Prezydent Poznania uznał, iż przejazd rowerowy ulicami Poznania będący częścią tej imprezy, nie mógł zostać uznany za zgromadzenie, a zatem organizatorzy musieli uzyskać na niego osobną zgodę. Organizatorzy „Poznańskiej Masy Krytycznej” odwołali się od zakazu, jednakże dopiero w dniu 5 listopada 2009 r., czyli sześć dni po terminie zgromadzenia, Wojewoda Wielkopolski uchylił zakaz i umorzył postępowanie. Organizatorzy złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której podnoszą między innymi naruszenie art. 57 oraz art. 78 Konstytucji. W ich ocenie Wojewoda Wielkopolski nie wydając decyzji przed terminem rozpoczęcia „Poznańskiej Masy Krytycznej” naruszył ich prawo do korzystania z wolności zgromadzeń. Organizatorzy w skardze sugerują zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność z Konstytucją RP przepisów regulujących ramy czasowe zwoływania zgromadzeń. Obecnie Prawo o zgromadzeniach stanowi, że organizator ma obowiązek złożenia zawiadomienia o planowanym zgromadzeniu między 30 a 3 dniem przed datą planowanego zgromadzenia. Decyzję o zakazie zwołania zgromadzenia doręcza się organizatorowi w terminie 3 dni od dnia zawiadomienia, ale nie później niż na 24 godziny przed planowanym terminem rozpoczęcia zgromadzenia. Wojewoda doręcza organizatorowi decyzję w terminie 3 dni od dnia otrzymania odwołania. Zasadniczy problem polega na tym, iż Prawo o zgromadzeniach nie nakazuje Wojewodzie, by ten wydał decyzję w przedmiocie odwołania od zakazu, przed datą zgromadzenia. Przy okazji niniejszej sprawy warto wskazać również na kwestię niewykonania przez polskie władze wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 3 maja 2007 r. w sprawie Bączkowski i Inni przeciwko Polsce (skarga nr 1543/05). W wyroku tym Trybunał Strasburski w szczególny sposób podkreślił, iż po stronie władz państwowych istnieje obowiązek zapewnienia organizatorowi zgromadzenia, możliwości uzyskania odwołania od zakazu zgromadzenia przed datą planowanego zgromadzenia. Sprawa objęta jest Programem Spraw Precedensowych Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, a Poznańską Masę Krytyczną reprezentuje pro bono adw. Konrad Nowak z kancelarii Chajec, Don-Siemion, Żyto Kancelaria Prawna.
|